نقد نمایش نگاهم به دریاست تا کسی آب نبرد – فهیمه آصفری

????نقد نمایش “نگاهم به دریاست تا کسی آب ندزدد”

????نویسنده:رضا گشتاسب

???? کارگردان: حسن سبحانی مینابی

????منتقد: فهیمه آصفری
کارشناس هنرهای نمایشی

????بدون عنوان، بدون مکان، بدون جان

????شاید این تاثیر نمایشی بود که در آخرین اجرای جشنواره شاهد آن بودم.
موجوداتی که نه از دریا نه از زمین نه از هوا همراه با موسیقی سنتی و مراسمی استان تماشاگر را از خود بی خود و بی اختیار بدنبال خود می کشاند.
قاسم که در جزیره ای نامعلوم همراه دیگر همرزمان خود، از خاک میهن پاسبانی و حراست می‌کنند و شهید می شوند. مادران و تازه عروسانی که با مصائب بعد از شهادت روبرو هستند.
اولین باری که نمایشی در موضوع دفاع مقدس با این محتوا و سبک را تجربه کردم نمایش چهارمین نامه نوشته جمشید خانیان در سال ۱۳۷۵ بود. امروز بطور ناخودآگاه، تشابه زیادی بین این نمایش و نمایش چهارمین نامه حس کردم.
قاسم هایی که در نمایشنامه های قوی دفاع مقدس جاودانه شدند.
نویسنده با نوشتن دیالوگ های شعرگونه و وهم آلود، گاهی با تکرار، تماشاگر را مسخ نوشتار خود می کند.
موسیقی کاملاً در تار و پود نمایش رخنه کرده است و گویی جزء لاینفک نمایششده است که تماشاگر را تا آخر نمایش مجنون وار همراه خود می کشد.
بازی های اغراق شده بازیگران گاهی با ریتم تند و بیان سریع دیالوگ ها اجرا را نامفهوم می کرد.
استفاد از رنگ سفید و یا چهارچوب در طراحی صحنه در عین اینکه مفهوم نمایش را بیان می‌کرد اما کمی سرسری و ساده انگارانه طراحی شده بود. البته کارگردان با تغییر در جای ورود و خروج بازیگران سعی در ساختن فضاهای متفاوت نمایشی داشت که تا حدود زیادی موفق عمل کرده بود.
طراحی نور با توجه به امکانات سالن قابل قبول بود اما می‌توانست با استفاده از طیف های رنگی دیگر فضای سفید و یکدست صحنه را متفاوت تر به بیننده القا کند.
طراحی لباس یکی از نقاط قوت نمایش بود. نگاه آقای سبحانی به نمایش نگاهم به دریاست… نمایانگر توانایی و تجربه ی بالای این کارگردان محترم شهرستان میناب به مقوله جنگ است.

????کانون منتقدان تئاتر استان هرمزگان

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *