نقد نمایش خفگی ماهی ها در آب شور – دکتر بابک دهقانی

❇️نقد نمایش “خفگی ماهی ها در آب شور”

???? نویسنده و کارگردان: رضا جوشعار

???? منتقد: دکتر بابک دهقانی

????نقد به این معنا نیست که من بهتر از شما می دانم. بلکه به این معناست که من از زاویه دیگری می بینم. چه بسا که اگر من هم در حال اجرای تئاتر بودم، نقدهایی به کارم وارد بود.
پراکندگی بازیگران در صحنه ی نمایش خفگی ماهی ها در آب شور و گفتن دیالوگ توسط آنان که برخی در ابهام نور و تاریکی نشسته اند کمی مخاطب را دچار سردرگمی می کند. از طرفی بازی دوربین در صحنه، لذت نمایش و تئاتر را از مخاطبی که در این شرایط بر دیواره شیشه ای به نظاره نشسته است گرفته و در واقع نقد بسیار بزرگی بر این بخش وارد می باشد. تا جایی که آرام آرام بر این باور می رسیم که گویا تغییر پوزیشن های مکرر دوربین تعمدی است.
نمایش فوق الذکر دارای خط داستانی منظمی است که و از جریان های عاطفی بیشماری جهت همزادپنداری برخوردار است. اتفاقا روز جامعه که البته تا حد کمی قدیمی هم شده اند. کارگردانی خوب و حرف شنوی بازیگران از کارگردان در این نمایش یکی از نقاط قوت در اجرا به شمار می رود. اما آنچه که نیاز به بازنگری بیشتر دارد زبان، گویش و لهجه بازیگران است. وفاداری به بازیگر از معدود مواردی هست که هر کارگردانی به آن اهمیت می دارد و برایش احترام قائل است. اما زمانی که بازیگر با لهجه و گویش اشتباه به نمایش آسیب می زند، می توان از ایشان در بخش دیگری استفاده نمود. زبان و گویش از مفاهیم اساسی در زبان شناسی و کاربرد آن می باشد. از طرفی زیبایی گویش و کلام جنوب ایران در برابر علقه ای که برخی بازیگران جهت اجرای آن از خود نشان می دهند، در صورتی که به خوبی اجرا نشود، به شدت نه تنها به نمایش تئاتر، بلکه به آن زبان و گویش مورد نظر لطمه وارد می نماید.
موسیقی بومی و زیبا و به جا در این نمایش لذت بی وصفی دارد که مخاطب را غرق در اثر هنری می کند. اما بازی گرفتن از بازیگران جوان نیاز به تجربه کافی دارد، که صد البته در کنار بازیگران باتجربه می تواند نقطه مثبت این فعالیت به شمار آید.
نمایش خفگی ماهی ها در آب شور دارای تعصبی منحصر به فرد است. تعصب دو هم خون به یکدیگر. یکی بیش و آن یکی پیش تر. این تعصب در نویسندگی متن به خوبی پیداست و قابل درک و لمس برای مخاطب.
نورپردازی و عدم بازی با زوایای مختلف آن چندان کمکی به روند رو به جلو نمایش نداشت و چه بسا بدون این نور هم نمایش را به خوبی دیده می شد و بازی ها بهتر. به نظر اگر آن کلام ابتدایی که دوربین در نمای باز به فیلم برداری می پرداخت و سپس با نور حرکات بازیگر تنظیم می شد، چه بسا که فعالیت بهتری را شاهد بودیم.

???? کانون منتقدان تئاتر استان هرمزگان

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *